SUPERRRR-

Latieven schieten te kort voor deze Mozart van de moderne muziek. Deze Ankie van Grunsven van de muzikale onderbuik van Glasgow, krijgt van Beats&Beyond voor zijn album Glass Swords het volgende verdict:

“There’s not a single weak moment to be heard here, which emphasizes Rustie’s incredible talent to combine multiple genres into intelligently structured tracks. Glass Swords is no less than genius and an essential addition to your music collection.”

WAUW! Het is AAN!

Daar gaan we. Glass Swords. Van Rustie. Nummer voor nummer ontrafeld. Door mij. Luuk. Geen muzikaal talent. Enkel een mening. ZIN IN!

1.         Glass SwordsMet chirurgische precisie wordt hier een titeltrack in elkaar gedraaid. Een ouverture! Wat een talent. Het dunne orgel op de achtergrond, de dikke gitaar die de sfeer zet. Alles past naadloos in elkaar. Klasse! Super!

2.       Flash blackTerug naar de 80s met die snoeiende basgitaar. De synth legt een loop neer waar je je meteen in thuis voelt en de vocals versterken dit effect. Overal (lees: Van elk tijdperk) lijken geluidjes vandaan te komen en het voelt als een warboel van samples. De ene op de ander gestapeld. Technisch subliem!

3.       SurphWaarom niet gewoon surf? Maar goed! De RNB-vocals zijn lekker, en zetten de sfeer niet te zwaar in. Samples lijken rechtstreeks uit de 90s te komen. Hoe krijgt hij het aan elkaar?!

4.       Hoover traps
Het 80s producer-schap viert hier hoogtijdagen. Net als het trancesampletje dat rechtstreeks van Thijs Verwest zou kunnen komen. Idyllisch! Fenomenaal!

…

Enzovoorts. Ja, meer kan ik er ook niet van maken. Alles is gewoon topnotch. Technisch fantastisch, goed te luisteren: een ingeloste belofte. Ik kan daarom alle nummers wel afzonderlijk bespreken, maar what’s the point? It’s all good! ULTRAAAA THIZZZZ!

Maar tegen welke prijs?

Wie kent Boris nog? Die zanger met die fantastische stem? If you wanna roll with me? Hij dus. Zijn album (Live My Life) is heel goed. Hij laat zien dat hij werkelijk alles kan. Zo veelzijdig, in alles goed (met dank aan een hele flinke PR-machine). Dit maakt zijn album een beetje too much en Boris zelf komt wat arrogant over.

Hetzelfde lijkt op te gaan voor Rustie. Alles zit perfect in elkaar. Het palet aan muziekstromingen dat de revue passeert is indrukwekkend op z’n minst. Maar op mij komt het over als een poging om te laten zien hoe goed hij wel niet is. Dit maakt het album emotioneel vlak. Ik heb er bewondering voor, ik luister het graag, maar ik hou er niet van. Ik mis de algemene lijn die een volwassen, zelfverzekerde muzikant aan een album toevoegt.

Mijn oordeel dan. Youri heeft eigenlijk alles al gezegd:

“There’s not a single weak moment to be heard here, which emphasizes Rustie’s incredible talent to combine multiple genres into intelligently structured tracks. Glass Swords is no less than genius and an essential addition to your music collection.”

Overigens, laatst was ik bij zijn optreden in de Melkweg en in mijn ogen blies hij Jamie XX het water uit.

One love