Sunny Side Up

Ik geef het eerlijk toe. Ik lust mijn ei alleen scrambled. Niet hard boiled, soft boiled of überhaupt boiled. Nee, ik lust mijn ei echt alleen scrambled. Dus ook niet met de sunny side up. Of Paolo Nutini ze wel zo lust weet ik niet, feit is echter wel dat zijn nieuwe album de titel ‘Sunny Side Up’ heeft gekregen. En met mijn ogen gesloten en neus dichtgeknepen ben ik het gaan luisteren.

Paolo Nutini, zoon van een Italiaanse vader en Schotse moeder, is nog steeds pas 22. En hoewel zijn melancholiek schurende stem eerder doet vermoeden dat de beste man al een eeuwigheid van drank, tabak en andere drugs achter zich heeft liggen, doet de constatering van zijn jeugdige leeftijd niets af aan de authenticiteit van het geluid op zijn plaat. Niets dan lof en respect tot zover dus. Daarbij komt ook nog eens dat deze artiest op dit album duidelijk laat blijken muzikaal gegroeid te zijn. Want waar hij op zijn eerste album nog een weg met nieuwe schoenen koos om een degelijk tienermeisjes publiek aan te spreken, kiest hij op zijn laatste album duidelijk voor de onzekere maar onweerstaanbare drang naar nostalgie. Op Sunny Side Up (geproduceerd door Ethan Johns, bekend van onder andere Kings of Leon) neemt Paolo ons in zijn ouverture van Ten Out of Ten en Coming Up Easy mee naar een tijd waarin de liefde werd bedreven in een simpele bassline of de zucht van een mondharmonika. Een tijd waarin Sam Cooke net zo goed voor het eerst in de geschiedenis zijn Cupid ten gehore had kunnen brengen. Een tijd gedreven door etiquetten en ongelijkheid in een raciaal verdeeld Amerika. Dat Nutini, van Schots-Italiaanse komaf en pas 22 jaar oud is doet daar niets aan af. Ook niet wanneer hij ons in Simple Things laat zien dat hij vaak naar Johnny Cash heeft geluisterd. Nog steeds slaagt de jonge singer-songwriter erin om mij in een nummer als Pencil Full of Lead mee te nemen naar de tijd van de big band bloesem van New Orleans en de cotton belt van de Verenigde Staten. Een tijd waar langzaamaan een gevoel van saamhorigheid en muzikaliteit ontstond dat ik voorheen alleen kende van de LP’s van mijn ouders. De high hopes maakt hij op zijn tweede album dus meer dan waar.

Ik ben stoked.

Paolo Nutini – Ten Out of Ten (Live)

Paolo Nutini – Pencil Full of Lead (Live Session)