Tracklist:
3.30 Casino Times – That’s The Truth (Friends Of The Family EP).
8.40 droog & inxec – unhinged.
13′ PARRIS MITCHELL – RUBBER JAZZ BAND.
14′ DANCE KINGS – CLIMB THE WALLS.
15:12 L D V – CLIMB THE WALL.
24:11 Jamie XX – Far Nearer.
27:11 Daphni – Yes Ye.
18:11 David Joseph – You Cant Hide (Your Love From Me).
30.40 GOODY GOODY “IT LOOKS LIKE LOVE”.
49:50 Daphni – Yes, I Know.
41:01 Atjazz – Underlined (mr beatnick remix).
51:49 Eliphino – More Than Me.
59:27 Liquid Liquid – Optimo.
67:55 El B & Jay The Flex – The Club (Ghost EP).
74 Mosca – Done Me Wrong.
91:20 The XX – Night Time.
95:57 Steve poindexter – Computer Madness.

Thanks fraaii.net!

Iedereen kent het gevoel wel: je luistert radio, je zit in een kroeg, je bent bij vrienden – en ineens een nummer dat je al heel lang niet meer gehoord hebt. Ik heb het vaak met nummers die mijn vader vroeger veel speelde. Pink Floyd bijvoorbeeld. Laatst had ik dat gevoel weer. Ik wist zeker dat ik het nummer kende en tot hoofdbrekens toe probeerde ik te achterhalen van wie het ook alweer was. Zelfs mijn Shazam wist het niet.

Het ging uiteindelijk om Bigott. Hij heeft sinds oktober vorig jaar een nieuwe album: “The Original Soundtrack”.

Bigott is een Spaanse jongeman met een wilde baard, vriendelijke ogen en een rauwe, maar heldere stem. Zijn “The Original Soundtrack” trapt af met een één van de fijnste nummers van het afgelopen jaar. Vaporcito is een vreselijk ontspannen maandagochtendplaat.

Vaporcito by Amo Descubrir Canciones

Direct daarna komt Cannibal Dinner. De eerste samples doen haar intrede, daarbij is zijn stem hier anders. Het gevoel hier met iets veel bekender te maken te hebben, komt denk ik door een bekend klinkende stem. Het zou bijvoorbeeld prima om Tony Joe White kunnen gaan. Of een (hele) jonge Tom Waits.

Click here to view the embedded video.

De rest van het album is ook fantastisch. Een echt ontspannen voorjaars-album. En die kunnen we de laatste tijd wel lijkt me. Pleuriswinter.

Click here to view the embedded video.

Hundreds blijkt een relatief nieuw project te zijn. Met allebei een klassieke scholing in muziek (“maar wees niet bang dat er Italiaanse opera in onze muziek verwerkt zit”) kwam het bijna elk jaar jaar op z’n minst wel tot één nummer dat opgenomen werd. Maar, zo dacht Eva, als ik nu de keuze voor de muziek niet maak ga ik er over een jaar enorme spijt van krijgen. En dus zegde ze haar baan op en kwam de band officieel zo’n twee jaar geleden tot stand. De liedjes die ze altijd al wilde schrijven, en de muziek die Phillip altijd al in z’n hoofd had, vonden nu een plek in Hundreds. Invloeden zijn er van de triphop bands uit de jaren ’90, zoals Portishead, Massive Attack en Lamb, maar van ook Bjork en Radiohead.

Tot op heden kunnen ze daar weinig spijt van hebben. Slechts drie maanden na de start werden ze benaderd door hun huidige management en nog eens drie maanden later stonden ze al op het podium. En in het afgelopen jaar kwam daar Europese tour bij die meer dan 100 plaatsen aandeed, waaronder een heel bijzonder optreden in IJsland. Om zich nog meer in de kijker te spelen deden ze SXSW en Eurosonic aan. Dat laatste festival was een bijzondere ervaring. Hundreds mocht openen op het grootste podium en stond voor een publiek dat vooral bestond uit bookers, die vaak maar een kwartiertje kunnen blijven en de zaal daardoor wat chaotisch kunnen maken. Dat is, gecombineerd met het feit dat er best wat op het spel staat, reden tot zenuwen. Maar zomaar voor 400 man optreden, daar wil je wel even je best voor doen.

Waar ondanks de naam ‘Hundreds’ de Milners in het begin van de carrière slechts met z’n tweeën en een laptop op het podium stonden, hebben ze nu een echte live-band. Eva: “zo’n laptop, dat vonden we eigenlijk maar niets. Nu hebben we twee drummers die in hun kits de samples geprogrammeerd hebben zitten. Dat is zowel voor ons als voor het publiek een stuk leuker en dynamischer”.

Tot slot, een favoriet nummer uit het eigen oeuvre. Eva: “voor mij is ‘Let’s Write the Streets’ het nummer dat het meest exemplarisch is voor wat we doen, en ik vind het nog steeds geweldig om live te spelen”. En de toekomst? We gaan het zien. Het eerste album ‘Variations‘, dat nu in de digitale winkels ligt, is een product van de eerst jaren van Hundreds. Wat er daarna gaat komen, is voor Eva en Phillip nog een vraag. Wat het ook is, wij kijken er naar uit.

Click here to view the embedded video.

http://www.thefader.com/2011/10/13/noah-40-shebib-best-he-ever-had/ <– Artikel over de producer van 9 van de 10 beats waar je Drake op hoort.

http://stereogum.com/871972/stereogum-qa-drake/top-stories/lead-story/ <– Interview met de Drake in kwestie.

http://stereogum.com/880331/album-of-the-week-drake-take-care/top-stories/lead-story/ <– Ennn de recensie om je over de streep te helpen.

Huiswerk af? Vooruit eentje dan.

Drake – Make Me Proud feat. Nicki Minaj

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Bovenstaande track ‘Butterflies’ brengt het (na)zomerse gevoel een beetje terug en is ook meteen een van mijn favoriete tracks tijdens deze winterse dagen. Op dit album ook veel samenwerkingen met andere artiesten en ondanks de mooie vocalen en goede producties zijn er ook wel een paar minpunten te benoemen op There’s More To Life Than This. Zo valt het nummer ‘Same thing’ met Chocolate Puma voor mij een beetje uit de toon. Chocolate Puma kennen we nog wel van deze en ik had daarom ook gehoopt op een iets sexier nummer. Ook ‘The Book’ is geen uitschieter, al roept het wel een beetje het Jamiroquai gevoel op. Het iets ingetogener ‘Stronger’ met Midland is daarentegen heerlijk en tijdens het intro krijg ik zelfs even een flashback naar Seal. Niet de kleinste namen om iemand mee te vergelijken, maar belangrijker is dat Ben Westbeech vooral een heel sterk eigen geluid neerzet. Het blijft toegankelijke house muziek die voor sommigen misschien iets te afgewerkt klinkt. Weinig vernieuwing maar wel verrassend veel soul. Daardoor luistert het album lekker weg en blijf ik hem nog wel een paar keer op repeat zetten.

Click here to view the embedded video.

‘Inflections’ met Henrik Schwarz:

Click here to view the embedded video.

Meer luisteren en Spotify gebruiker? Check ‘em dan hier.

Click here to view the embedded video.

“So, that was a hummingbird being eaten by a giant snake, which plays a tambourine, which signals the catapult to launch a parrot to get a medallion from a sofa, where there’s a pterodactyl which pushes the shopping trolly into an old man who’s fighting a street fighter, whom’s pet monkey runs over to a gargoyle which is waving a rolling pin at a pop singer who opens a freezer to reveal a pocket watch for an italian, to the viking who does a dance for an eagle owl, while my brother uses a staff to knock a crystal ball over to the man in the iron mask who’s eating a cake.” *grijns*

Drake – Take Care feat. Rihanna
(Gil Scott-Heron & Jamie xx – I’ll Take Care Of U)

Click here to view the embedded video.

Rihanna – Drunk On Love
(The xx – Intro)

Click here to view the embedded video.

Goed nieuws voor Rihanna:

“We have started recording our second album! We have also started this blog where we will post our inspirations + pictures + favourite songs. We hope you enjoy it! Lots of Love, The xx”

http://xx-xx.co.uk/

Click here to view the embedded video.

De zoon van Leonard Cohen ja maar daar hebben we het niet over. Ik wou eigenlijk gewoon even bovenstaande nummer kwijt. Bij deze dus. Geniet ervan.

P.S. Zijn album is ook goed te doen zo op een zondagmiddag. Like A Man heet het.

‘ I’ve been worrying that my time here is a little unclear. I’ve been worrying that I’m losing the ones that I hold dear’ en ’Feeling blind, to realise all I was searchin’ for was me. Keep your head up, keep your heart strong.’  Oh wat ben ik toch dol op mooie liedjes, gitaarspel en n fijne sound en dan kom je al snel in het singer-songwriter hoekje terecht….Ben staat hierin zeker in mijn top 10. Ik heb mezelf dan ook getrakteerd op zijn geprezen debuutalbum. Wat een heerlijke plaat! Het nummer Keep your Head up is zo’n liedje dat je direct grijpt. The Fear is prachtig, Diamonds mooi en Promise breekbaar.

Wat ik een bijzondere toevoeging aan een album (in het algemeen van artiesten) zou vinden is om erachter te komen hoe zo’n nummer tot stand is gekomen…waar was Ben toen hij dit nr schreef, wie was de eerste persoon die het hoorde en was die persoon ook direct gegrepen door de kracht van het nummer en de lyrics die je aan het denken zetten?  Misschien ben ik de enige die dat graag zou willen weten, ben tenslotte ook zo’n meisje dat in een tram zit, omstanders observeert die muziek op hebben staan en in hun ogen het liefste zou willen lezen wat ze voelen & denken bij het horen van de artiest die opstaat. Ik zal denk ik altijd zo’n dromer blijven….

Back to Ben. Deze muzikale jongeman is een surfer, geen Australische, maar een Britse. Hij werd door zijn ouders al op jonge leeftijd in contact gebracht met muziek van Bob Dylan en Joni Mitchell. Niet de minste inspirators dacht ik zo, gepaard met zijn muzikale talent en hoppa: een singer-songerwriter is geboren! Hij is pas 23 jaar oud & precies 1 dag na mij jarig dus ik vermoed dat we een aantal similar eigenschappen hebben  Hij is dol op Nederland, heeft hier de afgelopen paar jaar al regelmatig opgetreden. Geprezen door 3voor12, Eurosonic, stond dit jaar op Lowlands, ja hij komt er wel. Ik heb hem zelfs in Paradiso een tijdje terug nadat hij een voorprogramma had gespeeld even gesproken, hele leuke spontane jongen waarbij je direct merkte dat hij bij elk optreden van die geluksmomentjes beleeft, hij bleef maar zeggen dat hij het zo cool vindt dat mensen zijn muziek kennen en betalen voor een kaartje. Het eerste nr dat ik ooit van hem hoorde was ‘ Move like you want to ‘, deze staat helaas niet op zijn album, maar is zeker ergens van internet te plukken, de moeite waard!

Ja ik houd van muzikanten die gepassioneerd muziek maken, want dat voel je als publiek. Wat ik vaak doe tijdens een mooi concert: kijken naar de gezichten van mensen om me heen. Alle koppies die net als jij ook aan het genieten zijn maken je blij, trust me!

Keep your head up

Click here to view the embedded video.

The Fear

Click here to view the embedded video.

Move like you want to

Click here to view the embedded video.

Promise

Click here to view the embedded video.

Diamonds

Click here to view the embedded video.

“There’s not a single weak moment to be heard here, which emphasizes Rustie’s incredible talent to combine multiple genres into intelligently structured tracks. Glass Swords is no less than genius and an essential addition to your music collection.”

WAUW! Het is AAN!

Daar gaan we. Glass Swords. Van Rustie. Nummer voor nummer ontrafeld. Door mij. Luuk. Geen muzikaal talent. Enkel een mening. ZIN IN!

1.         Glass SwordsMet chirurgische precisie wordt hier een titeltrack in elkaar gedraaid. Een ouverture! Wat een talent. Het dunne orgel op de achtergrond, de dikke gitaar die de sfeer zet. Alles past naadloos in elkaar. Klasse! Super!

Click here to view the embedded video.

2.       Flash blackTerug naar de 80s met die snoeiende basgitaar. De synth legt een loop neer waar je je meteen in thuis voelt en de vocals versterken dit effect. Overal (lees: Van elk tijdperk) lijken geluidjes vandaan te komen en het voelt als een warboel van samples. De ene op de ander gestapeld. Technisch subliem!

Click here to view the embedded video.

3.       SurphWaarom niet gewoon surf? Maar goed! De RNB-vocals zijn lekker, en zetten de sfeer niet te zwaar in. Samples lijken rechtstreeks uit de 90s te komen. Hoe krijgt hij het aan elkaar?!

Click here to view the embedded video.

4.       Hoover traps
Het 80s producer-schap viert hier hoogtijdagen. Net als het trancesampletje dat rechtstreeks van Thijs Verwest zou kunnen komen. Idyllisch! Fenomenaal!

Click here to view the embedded video.

…

Enzovoorts. Ja, meer kan ik er ook niet van maken. Alles is gewoon topnotch. Technisch fantastisch, goed te luisteren: een ingeloste belofte. Ik kan daarom alle nummers wel afzonderlijk bespreken, maar what’s the point? It’s all good! ULTRAAAA THIZZZZ!

Click here to view the embedded video.

Maar tegen welke prijs?

Wie kent Boris nog? Die zanger met die fantastische stem? If you wanna roll with me? Hij dus. Zijn album (Live My Life) is heel goed. Hij laat zien dat hij werkelijk alles kan. Zo veelzijdig, in alles goed (met dank aan een hele flinke PR-machine). Dit maakt zijn album een beetje too much en Boris zelf komt wat arrogant over.

Hetzelfde lijkt op te gaan voor Rustie. Alles zit perfect in elkaar. Het palet aan muziekstromingen dat de revue passeert is indrukwekkend op z’n minst. Maar op mij komt het over als een poging om te laten zien hoe goed hij wel niet is. Dit maakt het album emotioneel vlak. Ik heb er bewondering voor, ik luister het graag, maar ik hou er niet van. Ik mis de algemene lijn die een volwassen, zelfverzekerde muzikant aan een album toevoegt.

Mijn oordeel dan. Youri heeft eigenlijk alles al gezegd:

“There’s not a single weak moment to be heard here, which emphasizes Rustie’s incredible talent to combine multiple genres into intelligently structured tracks. Glass Swords is no less than genius and an essential addition to your music collection.”

Overigens, laatst was ik bij zijn optreden in de Melkweg en in mijn ogen blies hij Jamie XX het water uit.

Click here to view the embedded video.

One love